يادم مي‌آد سه سال قبل اولين باري بود كه مي‌ديدمش. پسر بچه ۱۸ يا ۱۹ ساله لاغر با پوست سبزه تندش كه البته به جنوبي‌ها هيچ شباهتي نداره.

ميميك صورتش پر بود از آرامش و آرامش و آرامش .

راستش همون اول به دلم نشست. برخلاف برخي از دوستان ديگه كه معمولا تلاش مي‌كنند با مقاسيه رسانه خودشون با ديگر رسانه‌‌ها، دائم اظهار بزرگي كنند!

بگذريم. توي اين مدت اين آقا محسن رو خيلي ديدم. درست مثل امير بهرام عزيز كه اونو هم زياد مي‌ديدم و هر دوي اين بزرگواران از جنس جواهر‌هاي كمياب يكي از روزنامه‌هاي محلي استان هستن.

باز هم بگذريم. بهانه اين پست فقط تبريك ازدواج به محسن عزيز بود كه مثل برادر كوچيك منه و انصافاً خيلي آقاست.

آقا محسن مبارك باشه. از ته ته دل خوشحال شدم

آمدن پسر گلم كه حالا چهار ماهه شده، اونقدر گرفتاري و سختي روي دوش ما دو نفر گذاشته كه فرصت سر خاراندن هم نداريم. اما با همه اين اوصاف، اين گرفتاري بسيار شيرين و دلپذيره. شيريني حضور فرزندي عزيز كه به شكر خدا سالمه و همين براي من و مادرش كافيه.

اين ايام و در سال جديد، من يه اسباب كشي كردم به سرويس حوادث، اسباب كشي كه چه عرض كنم، اسباب كشيم كردم. اوايلش خيلي سخت بود، به خصوص اينكه زيرآب زني برخي بدخواهان از سويي و قدر بودن رقبا هم از سويي باعث شد خيلي روي من و همكارانم فشار بياد. حالا هم كمي راه افتاديم اما هنوز خيلي كار داريم تا بتونيم به حد مطلوب برسيم.

توي اين ايام البته از خبر و گزارش فاصله نگرفتم و اونجا هم مطلب مي‌نويسم اما حوادث انصافاً سرويس سختيه كه به مدد برخي دوستان پر مدعاي روزنامه، بسياري از حوزه‌هاي پر خبرش براي روزنامه ما سوخته بود و پدر من و باقي بچه‌هاي سرويس داره در مياد تا زندشون كنيم.

به هر حال تمام تلاش و توانم رو دارم به كار مي‌گيرم تا بتونم حفظ آبرو كنم و دشمن شاد نشم.

اميدوارم خدا هم به من و بچه‌هاي سرويس خوادث روزنامه كمك كنه.

اما واقعا وقتي كه خونه مي‌رسم با ديدن سينا دوباره شاد مي‌شم و سر زنده

علیرضاافتخاری چگونه چهره‌ ماندگار شد؟

کافی است به اسامی موسیقیدانانی که طی دوره‌های گذشته موفق به کسب عنوان چهره‌های ماندگار شده‌اند نگاهی بیندازیم تا ناهمگونی علیرضا افتخاری را با آنها دریابیم.

شاید اگر قرار بود از میان 50 موسیقیدان برجسته‌ ایرانی نام کسی به عنوان چهره‌ ماندگار اعلام ‌شود، رای پنجاهم هم به علیرضا افتخاری نمی‌رسید، اما پنجشنبه شب در کمال شگفتی به افتخاری لقب چهره‌ی ماندگار اعطا شد. در کنار او  مجید انتظامی هنرمند دیگری بود که به نشان و لقب چهره‌ی ماندگار رسید.

هرچند بسیار واضح است بزرگترین نام غایب از لیست چهره‌های ماندگار طی هفت دوره‌ی گذشته نام استاد محمدرضا شجریان  است که البته توقع هم نمی‌رفت امسال با توجه به شرایط موجود این جایزه به او اعطا شود. اما آنقدر موسیقیدان‌های دیگری که استحقاق کسب این عنوان را داشتند پرشمارند که قاعدتا حالا حالاها نباید نوبت به افتخاری می‌رسید.

در شرایطی که هنرمندان مطرح و زحمت کشیده‌ای چون ، شهرام ناظری، محمدرضا درویشی، احمد ابراهیمی، همایون خرم، هرمز فرهت، حسین علیزاده، احمد پژمان، امین الله رشیدی و ...هنوز این عنوان را دریافت نکرده‌اند، توجیه اعطای این عنوان به افتخاری چیست؟

کافی است به اسامی موسیقیدانانی که طی دوره‌های گذشته موفق به کسب این عنوان شده‌اند نگاهی بیندازید تا ناهمگونی علیرضا افتخاری را با آنها دریابید. هنرمندان بزرگی که هرکدام عمرشان را صرف حیات موسیقی ایران کرده‌اند. چهره‌هایی چون مجید کیانی، حسن کسایی، فریدون ناصری، حسن ریاحی، جلیل شهناز، فرهاد فخرالدینی، علی تجویدی، فرامرز پایور، محمد نوری و مصطفی کمال پورتراب.

واقعا در میان این هنرمندان، جایگاه علیرضا افتخاری کجای ماجراست؟ آن هم کسی که در ماه‌های اخیر، حاشیه‌هایش تیتر یک روزنامه‌ها و مجلات و نقل محافل بود، اما ظاهرا تنها دلیلی اعطای لقب چهره‌ی ماندگار به او را هم باید در همین حواشی جستجو کرد و آن‌را نوعی دلجویی سیاسی دانست. از قضا همین اتفاقات است که شائبه‌ سیاسی بودن چهره‌های ماندگار را تائید می‌کند.

افتخاری خواننده‌ای است بسیار پرکار و نه البته گزیده‌کار. باید به لیست فعالیت‌های علیرضا افتخاری موارد دیگری از جمله دید و بازدید‌های دولتی و نامه‌نگاری‌های گاه و بیگاه را هم اضافه کرد. افتخاری بعد از دیداری که با رئیس جمهور داشت در معرض برخی انتقادات‌ قرار گرفت و به نظر می‌رسد اعطای لقب چهره‌ی ماندگار به او، به همین دلیل و مربوط به همین ماجراها باشد. هرچند حتی اگر افتخاری امسال چه به عنوان چهره‌ ماندگار موسیقی انتخاب نمی‌شد، با نامه‌هایی که نوشت و حرف‌هایی که زد، در حافظه‌ها ماندگار شده بود!

اما حالا تبعات این حرکت دوستان که ناگهان تصمیم گرفتند برای اینکه دل شکسته‌ افتخاری را بند بزنند لقب «چهره‌ ماندگار» به او اعطا کنند، چیست؟ علاقه‌مندم بدانم در کارنامه‌ درخشان استاد چه چیزی چشم آقایان را گرفته که او را شایسته اعطای چنین نشانی دانستند؟

افتخاری که گل سرسبد کارهایش همچنان همان آلبوم «نیلوفرانه» است و شهره به انتشار n آلبوم در سال، چرا باید مستحق گرفتن چنین عنوانی باشد؟ مگر یکی از اهداف -احتمالا ثانویه- همایش چهره‌های ماندگار، الگوسازی نیست؟ با این حساب الگویی که علیرضا افتخاری به خوانندگان نسل جوان می‌دهد، انتشار فورانی آلبوم در هر سال و البته بازخوانی ترانه‌هایی است که پیش از این خوانندگان زن رژیم گذشته آنها را خوانده بودند.

اگر این تفاوت‌ها را کنار بگذاریم، فرق افتخاری با سراج، علیرضا قربانی، سالار عقیلی یا هر خواننده‌ دیگری در چیست؟ اینکه صدای بهتری دارد که استفاده از آن را بلد نیست و به قول بسیاری از استادان موسیقی ایران «قدرش را نمی‌داند»؟ یا اینکه از عهده اجرای یک کنسرت ساده ‌برنمی‌آید؟ حتما 3-4 سال پیش و کنسرت رشت را را یادتان می‌آید؟ کنسرتی که از جمله‌ اولین و آخرین کنسرت‌هایی بود که او در ایران برگزار کرد، اما به دلیل پلی‌بک خواندنش اعتراضات مردم آنقدر بالا گرفت که نه تنها کنسرت لغو شد بلکه حتی چرخ‌های ماشین افتخاری را هم پنچر کردند!

یادم می‌آید بچه که بودیم شاگردهای شیطان و بی‌نظم کلاس را به مدت یک هفته یا مبصر می‌کردند یا مامور بهداشت، تا در این یک هفته آن عادت‌های غلطی که دارند از سرشان بپرد و مثل بقیه‌ بچه‌های کلاس بشوند. اگر اینطور است شاید بشود امید این را داشت که افتخاری-چهره‌ی ماندگار موسیقی ایران- از این به بعد، مثلا هر دو سال یکبار آلبوم منتشر کند یا هر از گاهی کنسرت بدهد، یا از اینها گذشته، حداقل پای دیداری که می‌رود بایستد.

اما مجید انتظامی دیگر موسیقیدانی بود که شب گذشته به عنوان چهره‌ی ماندگار انتخاب شد. او سال‌هاست که به آقای جوایز موسیقی فیلم ایران شهرت دارد. کلی موسیقی فیلم معروف با ملودی‌های ماندگار ساخته که کافی است نام هر کدامشان بیاید تا ملودی‌شان را به یاد بیاوری. از «دستفروش» و «بایسیکل‌ران» گرفته تا «از کرخه‌ تا راین» و «روز واقعه» و «بوی پیراهن یوسف». به هر حال انتظامی کارنامه درخشانی در زمینه ساخت موسیقی فیلم دارد.  بجز موسیقی فیلم، او قطعات آزاد و سمفونی‌های زیادی را هم نوشته که برخی‌شان از جمله سمفونی «ایثار» از آثار ارزشمند موسیقی ایران به حساب می‌آیند. 

با وجود اینکه باید پذیرفت که قرار گرفتن نام مجید انتظامی در لیست اسامی چهره‌های ماندگار اتفاق غریبی نبود. البته که چه بسیار تفاوت‌ها میان این دو چهره‌ ماندگار موسیقی! انتظامی سال‌هاست با ملودی‌هایش جایش را در دل مردم باز کرده، ماندگار شده و در میان اهالی موسیقی هم از ارج و قرب ویژه‌ای برخوردار است. او به هرحال نه‌تنها در کارش دانش کافی دارد و تحصیلکرده‌ این رشته است بلکه در زمینه هنر خلاقه هم در زمره‌ی خلاق‌ترین و با قریحه‌ترین آهنگسازان ایران به شمار می‌رود.

مهدي علي رغم اينكه سن و سال كمي داره اما پسر بسيار پرتلاش و باهمتيه. گمانم برخي بزرگواران دو روزنامه قدس و خراسان بايد از مهدي ياد بگيرند و كارهاي متفاوتي انجام بدن.

اين پست رو تنها براي ارادتي كه به مهدي داشتم نوشتم و بس

photo.shahrara.com

بهانه‌اي براي آنها كه سخت‌ترين شغل دنيا را دارند...

سالهاست بحث سخت و زيان آور بودن حرفه خبرنگاري مطرح است، قانونگذاران كشورمان نيز با الگوگرفتن از تعاريف جهاني اين حرفه را نيز جزء مشاغل سخت و زيان آور قرار داده‌اند و قرار است براي آن مزايايي هم در نظر بگيرند البته از تصويب را عمل فاصله‌هاست.
با اين حال هنوز هم هستند كساني كه از دور نشسته‌اند و با خود مي‌پرسند خبرنگاري كه در تحريريه يك روزنامه، خبرگزاري يا صدا و سيما نشسته است، قلم و كاغذي در دست دارد يا جلو كامپيوتر نشسته، گاهي هم در مراسمي خبري شركت مي‌كند، ضبط و صوتي در دست دارد و مصاحبه مي‌كند، چگونه است كه شغلش سخت و زيان آور است وقتي كه مشاغلي مانند كار در معدن يا پرستاري هم جزء مشاغل سخت و زيان آ‌ور است.
بسياري معتقدند خبرنگاري يك شغل لوكس و باكلاس است  كه به خصوص براي خانم‌ها مناسب است زيرا هم منزلت اجتماعي دارد و هم در يك محيط كم خطر و ايمن به كار مشغول است. ماجراجويي و هيجان هم دارد. خيلي‌ها هستند كه در روياي خود آرزوي خبرنگار شدن را مي‌پروانند اما اين سوي ميدان خبرنگاراني هستند كه هر روز با ابزار مهم خود به ميداني پر مخاطره مي‌روند، ابزارشان، قلم و كاغذ و ضبط و صوت نيست، «پرسش است».
پرسشي كه بايد با هزار ترفند، استرس، اضطراب و گاهي تهديد از مسئولي پرسيد، جواب دست و پا شكسته‌اي گرفت و آن را در كوتاه زماني و با دقت تمام منتشر كرد.
آنان كه پا در اين ميدان گذاشته‌اند، مفهوم دقت، سرعت و صحت در خبر را مي‌دانند و با مفهوم تكذيب خبر، احضار خبرنگار، بايكوت خبرنگار يا رسانه آشنايي دارند و خوب مي‌دانند ترس از دست دادن شغل چه استرسي را هر روز بر ذهن و روح خبرنگار خراب مي‌كند.
مخاطرات شغلي به طور كلي به دو دسته تقسيم مي‌شوند، مخاطرات فيزيكي و روحي- رواني كه البته خبرنگاران از هر دو آ‌نها بهره‌مندند.
خبرنگاران هر روز با مسائل اجتماعي و مشكلاتي مواجه مي‌شوند كه بسياري از آنها دردآور و ناراحت كننده است، حوادث تلخي كه منجر به معلوليت يا مرگ همشهريانشان مي‌شود. مردماني كه از بهداشت، شغل و سرپناه مناسب محروم هستند. بيماراني كه به درمان دسترسي ندارند يا براي پرداخت هزينه آن بايد دار و ندار خود را بفروشند. زنان و مردان نيازمندي كه محتاج كمك هستند اما راه به جايي ندارند. بيكاري، فقر، اعتياد، اختلاس، تورم، سوء مديريت، هدر رفتن منابع، باندهاي خلافكار، سوء استفاده از موقعيت، بي لياقتي مدير تنها بخشي از موقعيت هايي است كه يك خبرنگار هر روز با آن مواجه مي‌شود.
مسئولاني كه تاب انتقاد را ندارند و با اولين خبر انتقادي خبرنگار را تهديد مي‌كنند و از آن طرف خبرنگار مسئول تلاش مي‌كند، خبر را در اسرع وقت به گوش مخاطب برساند، خبرش صحيح و درست باشد. در عين حال استرس و اضطرابي كه يك خبرنگار هنگام پرسيدن سؤال بايد تحمل كند به خصوص اگر تازه كار باشد آن قدر هست كه در طولاني مدت منجر به بيماري شود.
خبرنگار درست هنگام برخورد با يك مسئول بايد در كوتاه‌ترين زمان ممكن بداند كه چه بپرسد، چگونه بپرسد، كجا بپرسد، سؤالات متعددش را چگونه دسته بندي كند و بعد از پرسيدن سؤال در كوتا‌ه‌ترين زمان ممكن تا خبر درز نكرده و خبرنگار رقيب آن را منتشر نكرده، به انتشار برساند.
به همين علت است كه محققان، حرفه خبرنگاري را بعد از خلباني در رده شغل سوم يا چهارم از نظر ميزان استرس و اضطراب دسته‌بندي مي‌كنند. متخصصان بيماري‌هاي روان‌تني نيز معتقدند، استرس باعث بالا رفتن آدرنالين در خون مي‌شود و همين امر محرك‌هاي عصبي را تحريك مي‌كند و در بلند مدت منجر به بيماري‌هاي قلبي و عروقي مي‌شود.
تحريك محرك‌هاي عصبي عوارض مختلفي دارد، از يك طرف فرد خلق پايين پيدا مي‌‌كند، زودرنج، عصبي و پرخاشگر مي‌شود و در عين حال علاوه بر مشكلاتي كه سيستم عصبي و مغز و اعصاب وي را از بين مي‌برد، دستگاه گوارشي وي نيز به مرور دچار عوارضي مانند زخم معده، اثني عشر و ناراحتي‌هاي روده‌اي مانند سندروم روده تحريك پذير مي‌شود.
استرس مزمن عوارض و تظاهرات جسمي هم دارد، بيماري‌هاي قلبي و عروقي، مشكلات تنفسي، اختلال در ادار و مشكلات دستگاه دفع، مشكلات جنسي و خانوادگي، همچنين ناباروري از جمله اين عوارض شايع است كه سلامت خبرنگاران را تهديد مي‌كند به خصوص اينكه خبرنگاران اين استرس‌ها را در مدت زماني طولاني تحمل مي‌كنند و عوارض آن تجميع مي‌شود. استرس هاي هميشگي كه شايد اوج آن زماني باشد كه يك خبرنگار بخواهد در پخش زنده و بدون اشتباه خبري را مخابره كند.
علاوه بر اين مشكلات، خبرنگاران به خاطر نوع شغلي كه دارند، معمولاً زمان كافي را براي استراحت در منزل، بودن در كنار خانواده و تربيت فرزندان ندارند، به همين علت بسياري از آ‌نان با مشكلات زيادي در خانواده مواجه هستند و بگو مگوها و تندخويي‌ها در منزل كه حاصل استرس اين حرفه است، بسياري از خبرنگاران را در خطر طلاق قرار مي‌دهد كه البته ماحصل آن افسردگي است.
تغذيه خبرنگاران نيز معمولاً اوضاع مناسبي ندارد، بسياري از خبرنگاران وعده‌هاي غذايي خود را به موقع نمي‌خورند، غذاهايي كه اغلب فست فود هستند و مواد غذايي لازم و مورد نياز بدن آنان را تأمين نمي‌كند را سريع مي‌خورند به همين علت سوء تغذيه و نداشتن بدن سالم يكي از معضلات عمومي خبرنگاران است.
اختلال خواب نيز يكي از ناراحتي‌هاي شايع در بين خبرنگاران است، به قول همكاري، خبرنگاران حتي در خواب هم تيتر مي‌زنند، سوژه‌هاي خبري، طراحي سؤال و رساندن به موقع خبر حتي در خواب هم خبرنگاران را رها نمي‌كند.
مشكلات اسكلتي و فيزيكي نيز از عوارض اين حرفه است به خصوص براي خبرنگاران عكاس و تصويربردار كه بايد دوربين‌هاي سنگين را با پايه‌هاي آن بر روي دوش خود حمل كنند و به سرعت در مسير يك مسئول بدوند، ميز و صندلي محيط كاري خبرنگاران نيز معمولاً مناسب نيست و ذل زدن مداوم به مانيتور كامپيوتر نيز به خصوص در خبرگزاري‌ها به مرور مشكلات بينايي و اسكلتي را براي خبرنگاران به ارمغان مي‌آورد.
اگر همه اين مخاطرات را در كنار هم ببينيم، شايد ديگر گفت‌و‌گو از سخت و زيان آور شمردن حرفه براي خبرنگاراني كه به علت سوء تغذيه، فقدان ورزش، استرس مداوم، اضطراب، درگيري روزمره بعد از مدتي بايد با بيماري‌هاي روانپزشكي، گوارشي، اختلال خواب، سرطان، ام اس، سنگ كليه، مشكلات خانوادگي، افسردگي و بيماري‌هاي قلبي و عروقي دست و پنجه نرم كنند، چندان تعجب برانگيز نيست.
اين مشكلات مخصوص خبرنگاران كشور ما نيست و در همه جاي دنيا وجود دارد اما راه‌هاي وجود دارد كه مي‌توان از اين حجم فشار كاري براي خبرنگاران كاست، حمايت از خبرنگاران از سوي رسانه و صنف،‌ تأمين امنيت شغلي خبرنگاران، ايجاد خدمات رفاهي، تفريحي و ورزشي براي آنان، تأمين معيشت خبرنگاران و انتقادپذيري و مسئوليت پذيري مسئولان و اجراي كامل قانون كار و قانون سخت و زيان آور بودن اين حرفه گامي در اين مسير است.

 خبرنگاران عزیز روزتون مبارک

از بخت بد من ۲ ماه و نيم قبل يك بار امانت مفتي و بي جيره مواجب انداختن گردن منو  كلي مسئوليت - بدون افزايش حقوق - به من دادن تا فرضيه نور چشمي نبودن من توي روزنامه، بيش از هر كسي لااقل به خودم ثابت بشه و داد و فريادهاي من در مورد اينكه اين ميزان حقوق و مزايا در مقابل اين بيلان كاري و حقوق واقعا ظالمانه است به گوش هيچ كس نرسه و فقط مجبور باشم رو به آسمون درد دل كنم. البته چاه خالي هم اين روزها پيدا نمي‌شه كه بخوام سرمو ببرم داخلش و فرياد كنم مظلوميت خودمو!

گمانم حالا بيشتر از ۲۰ روز باشه كه حبيب قاآني، دوست خوبم بابا شده و يك "كيان" كوچولو داره كه برخلاف خودش اتفاقا پسرش خوشگل از آب در اومده و با نمك. از حالا به بعد به جرم اينكه حبيب در دست انداختن دوستان و آشنايان يد طولايي داره، پيشنهاد مي‌كنم دو پسوند به نام پسرش اضافه كنيم تا كيان سنتر يا كيان تاير خطابش كنيم. اما جدا از ره مسئله‌اي پدر شدن حبيب رو به خودش و مادر شدن خانم سميه روانخواه رو تبريك مي‌گم و اميدوارم كيان عزيز كانون خانواده حبيب رو روز به روز گرم و گرم تر بكنه.

حرف خاص ديگه‌اي فعلا ندارم جز اين مژده كه از حالا به بعد زودتر در خدمت شما خواهم بود.